30'uncu kilometredeki o meşhur "duvar" hissi, aslında fiziksel bir bacak yorgunluğundan çok, beynin sende kas glikojeni bitiyor sinyali vermesiyle başlıyor. İlk maratonunda yaşadığın o betonlaşma, tam olarak bu enerji krizinin zihinsel yansıması. İkinci maratonun için şunu aklına kazı: O anı yenmek için yarış günü saat 07:00 gibi bir şeyler yenmekle olmaz, strateji yarış öncesi 48 saat ve yarış anı ritmi üzerine kurulmalı.
Öncelikle beslenme kısmına bakalım. Yarış sabahı kahvaltısını en geç 3 saat önce yap, ama bunu düşük lifli ve yüksek karbonhidratlı tut. Pilav, tost veya muz gibi sindirimi kolay şeyler ye; kepekli ekmek veya çiğ sebze gibi mideni ağırlaştıracak, gaz yapacak şeylerden uzak dur. Yarış içindeki en kritik hata ise ilk jenerik su istasyonunda fazla su içip 25. kilometrede mideyi doldurmak. Su sadece susadığında ve azar azar içilmeli. Gerçek yakıt kaynakların enerji jeli ve enerji tabletleri olmalı. Benim uyguladığım ve işe yarayan formül şu: Her 45 dakikada bir veya 7-8 kilometrede bir bir jel al. Ama dikkat, jeli tek başına yutma, mutlaka yanında küçük bir yudum suyla yut. Bu, jelın midende yapışmasını ve bulantı hissini engeller. 28. kilometrede duvar gelmeden hemen önce, yani 24-25. kilometre aralığında ekstra bir enerji kaynağı almak (örneğin küçük bir enerji tableti), o kritik noktada beynin "bitir" emrini vermesini geciktirir.
Zihinsel strateji ise çok daha basit ama acımasız bir yöntem gerektirir. 30. kilometrede zihnin seni aldatır. "Adım atmak bile zor" der. Bunun çözümü mikro hedefler koymaktır. İleriye bakıp "3 kilometre kaldı" diye düşünme, bu senin için çok büyük bir yük. Bunun yerine gözünü 50 metre öndeki bir ağaca, bir tabelaya ya da bir seyirciye tak. Sadece o noktaya varmayı düşün. Oraya vardığında yeni bir hedef seç. Bu yöntem, beynin uzun mesafeyi işleme yükünü azaltıp sadece anlık odaklanmayı sağlar.
Bir de müziğin gücünü hafife alma. Eğer kulaklıkla koşuyorsan, 30. kilometreden sonra tempoyu artıran, seni coşturan bir şarkı listesi hazırla. Ritim, kasların mekaniğini düzeltir ve zihni dağıtır. Son olarak, yavaşla ama durma. Duvar karşısında tempoyu düşürmek, ritmi bozmaktan iyidir. Adım frekansını (kademansı) koruyarak, adım boyunu kısaltarak ilerle. Bu, bacaklardaki laktik asit birikimini yönetir ve seni finişe kadar taşır. Unutma, o duvar geçici bir kimyasal krizdir, senin iraden ve doğru zamanlanmış birkaç jel ile aşılabilecek bir eşiğin altındadır.