ICSID Sözleşmesi’nin 54. maddesi, kararın kesin hüküm kesinliği taşıdığını ve mahkemede verilmiş bir karar gibi muhakeme edilmesini zorunlu kılarken, 55. maddesi devletin sovereign immunity (egemenlik dokunulmazlığı) ilkesine saygı gösterilmesini şart koşar. Bu iki madde arasındaki denge, tahsilat sürecindeki en kritik hukuki gerilim noktasıdır.
Türkiye’de ICSID kararının tenfizi için öncelikle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi nezdinde bir tenfiz (icra) davası açman gerekir. Ancak mahkeme, devlet varlıklarına el koymadan önce o varlığın "ticari amaçla mı" yoksa "egemen faaliyet için mi" kullanıldığına bakar. Diplomatik misyon binaları, konsolosluk arşivleri veya resmi devlet nakit rezervleri kesinlikle dokunulmazdır. Buna karşılık, o ülkenin Türkiye’de sahip olduğu ticari şirketler, kira geliri elde eden gayrimenkuller, bankalarda tutulan ticari hesaplar veya devlete ait olup ticari faaliyette bulunan gemiler gibi varlıklar hedeflenebilir.
Pratikte en sık karşılaşılan taktik, devletin ticari faaliyet yürüttüğü üçüncü ülkedeki (örneğin İsviçre veya ABD) varlıklarına el koymaktır; ancak Türkiye’de de somut sonuç almak istiyorsan, o ülkenin burada yerleşik ticari ağını iyi haritalandırman gerekir. Diplomatik bagaj veya resmi arşiv gibi etiketlerle saklanan varlıklara el koymak, siyasi kriz çıkaracağı için mahkemeler ve icra daireleri son derece temkinli davranır.
Bu süreçte en büyük risk, devletin "karşı-icra" (counter-claim) yoluyla kendi dış borçlarını öne sürerek tahsilatı bloke etmeye çalışmasıdır. Bu nedenle, uluslararası ticari hukuku bilen, özellikle ICSID icra süreçlerinde uzmanlaşmış bir avukatla çalışman şart. Ayrıca, kararın kesinleştiği tarihten itibaren zamanaşımı sürelerini takip etmen ve varlık takibi için özel dedektiflik veya finansal araştırma şirketleriyle çalışman, somut bir varlık bulman için hayati önem taşır. Unutma, ICSID kararı otomatik olarak icra edilmemektedir; aktif bir hukuki mücadele ve detaylı varlık analizi gerektirir.