Niğbolu Savaşı, Osmanlı Devleti ile Avrupa Haçlı İttifakı arasında gerçekleşmiştir. Bu savaş, Osmanlı'nın Balkanlar'daki durdurulamaz ilerleyişine karşı Avrupa'nın son büyük çaplı ve organize haçlı seferi olma niteliğini taşır.
Osmanlı kuvvetleri, Sultan I. Bayezid (Yıldırım Bayezid) komutasındaydı. Ordunun çekirdeğini yeniçeriler, kapıkulu süvarileri, sipahiler ve akıncılar oluşturuyordu. Ayrıca Anadolu ve Rumeli'den gelen yardımcı birlikler de mevcuttu. En dikkat çekici detaylardan biri, Osmanlı'ya vasal konumda olan Hristiyan Sırp Prensliği'nin kuvvetlerinin, Prens Stefan Lazarević komutasında Osmanlı saflarında yer almasıdır. Bu durum, dönemin siyasi ilişkilerinin ve zorunluluklarının karmaşıklığını net bir şekilde ortaya koyar.
Haçlı ittifakı, birçok Avrupa devletinin ve feodal beyliğin bir araya gelmesiyle oluşmuştur. Başlıca katılımcılar şunlardır:
Bu savaşın en önemli püf noktası, Haçlı ordusunun büyük ölçüde motivasyonu yüksek, ancak koordinasyon ve disiplin sorunları yaşayan, ağır süvari ağırlıklı bir yapıya sahip olmasıdır. Macar Kralı Sigismund'un deneyimli ve taktiksel uyarılarına rağmen, özellikle Fransız şövalyelerinin taarruzdaki aceleciliği ve Osmanlı taktiklerini (sahte geri çekilme, yeniçeri yaylım ateşi) hafife almaları, Haçlıların ağır yenilgisine zemin hazırlamıştır. Niğbolu, Avrupa'nın Osmanlı'yı Balkanlar'dan atma yönündeki son büyük girişimi olarak tarihe geçti ve bu yenilgi, Osmanlı'nın bölgedeki hakimiyetini pekiştirdi.