Sivas Kongresi, 4 Eylül 1919 tarihinde başlamış ve 11 Eylül 1919 tarihinde sona ermiştir. Yani, Türk Bağımsızlık Mücadelesi'nin bu kritik ulusal toplantısı tam yedi gün sürmüştür.
Bu tarih aralığı, ülkenin içinde bulunduğu işgal ve dağılma tehlikesi karşısında ulusal birliğin ve direniş iradesinin en güçlü şekilde ortaya konduğu döneme denk gelir. Erzurum Kongresi daha çok bölgesel bir nitelik taşırken, Sivas Kongresi'nin temel amacı tüm yurdu kapsayan bir kararlılık sergilemek ve bu kararlılığı hem işgalci güçlere hem de İstanbul Hükümeti'ne ilan etmekti.
Kongrenin bu dönemde toplanması ve yedi gün boyunca sürmesi birçok zorlukla mücadele edilerek başarılmıştır. Kongre öncesinde İstanbul Hükümeti, Anadolu'daki Milli Mücadele hareketini engellemek adına yoğun bir baskı uygulamış, hatta kongrenin toplanmasını önlemek için çeşitli girişimlerde bulunmuştur. Fransızların Sivas'ı işgal edeceği söylentileri bile kongrenin başka bir şehre taşınması tartışmalarını alevlendirmiş, ancak Mustafa Kemal Paşa'nın kararlı duruşu sayesinde Sivas'ta toplanma kararı değişmemiştir. Delege katılımında yaşanan zorluklar da önemli bir detaydır; başlangıçta beklenen sayıda delegeye ulaşılamasa da, mevcut delegelerle dahi ulusal iradeyi temsil etme gücü gösterilmiştir. Bu durum, o dönemin yokluk ve imkansızlıklar içindeki azim ve iradeyi açıkça ortaya koyar.
Sivas Kongresi'ni sadece tarihsel bir olay olarak değil, stratejik ve ideolojik derinliğiyle ele almak gerekir:
Benim yıllar süren araştırmalarıma ve tecrübelerime göre, Sivas Kongresi sadece alınan kararlarıyla değil, aynı zamanda o zorlu şartlar altında dahi ulusal birliğin ve bağımsızlık ruhunun korunabileceğinin, hatta perçinlenebileceğinin somut bir kanıtıdır. Orada bulunan her bir delegenin gösterdiği cesaret ve kararlılık, bugün bizim için paha biçilmez bir mirastır.