Nazım Hikmet’in soyadı Ran değil, doğrudan soyadı olarak bilinen ve kullanıldığı isim Hikmet’tir. Ancak burada tarihsel bir nüans ve sıkça karıştırılan bir detay olduğunu belirtmek gerekir: Şairin tam adı Nazım Hikmet Korkmaz olarak geçer.
Bu durumun arkasında yatan hikaye, Türkiye’nin 1934 tarihli Soyadı Kanunu sürecidir. Kanun çıktığında Nazım Hikmet, siyasi nedenlerle hapisteydi. O dönemde idari bir hata veya kasıtlı bir müdahale sonucu, "Hikmet" adı soyadı olarak tescil edilmemiş, bunun yerine Korkmaz soyadı verilmiştir. Şair de bu soyadını hayatı boyunca kullandı. Yani bugün görselde, kitapta veya belgede karşına çıkan "Nazım Hikmet Korkmaz" ifadesi, kanuni olarak tescillidir.
İnternet forumlarında veya sosyal medyada bazen "Nazım Hikmet Ran" ifadesiyle karşılaşabilirsin. Bu tamamen yanıltıcıdır. Ran, şairin babasının soyadı veya aile lakabı değildir; aksine, Nazım Hikmet’in büyük oğlu Kemal Bahadır’ın annesi olan Gökalp Sabun ile ilgili bir karışıklık veya tamamen hayali bir atıf olabilir. Asıl önemlisi, Nazım Hikmet’in çocukları (Kemal Bahadır ve Selma) anne tarafından Soyadı Kanunu’ndan önce doğdukları için baba soyadını (Korkmaz) almışlardır.
Eserlerini incelerken dikkat edersen, Nazım Hikmet imzasını genellikle sadece "Nazım Hikmet" olarak atar. Çoğu okuyucu ve akademisyen, onu bu iki isimle adlandırır. Bu, onun kimliğinin "Korkmaz" soyadından daha güçlü bir şekilde "Hikmet" sözcüğüyle özdeşleşmesinden kaynaklanır. "Hikmet" kelimesi Türkçede "bilgelik, akıllılık" anlamına geldiği için, şairin hem ismi hem de soyadı gibi algılanan bu kelime, onun edebi kimliğinin ayrılmaz bir parçasıdır.
Bir ödev, makale veya resmi yazı hazırlarken:
Resmi/Kanuni Kullanım: Nazım Hikmet Korkmaz
Edebi/Genel Kullanım: Nazım Hikmet
Eğer bir kaynakta "Nazım Hikmet Ran" yazıyorsa, o kaynağı şüpheyle karşıla. Bu büyük ihtimalle bir yazım hatası, uydurma bir kaynak veya karışıklıktan ibarettir. Gerçek, tarihsel ve hukuki soyadı Korkmaz’dır.
Kısacası, aklında "Hikmet" ismi, "Korkmaz" soyadı olsun. "Ran" ise tamamen sahte bir bilgi; ona itibar etme.