Birinci Balkan Savaşı (1912-1913), Osmanlı İmparatorluğu ile Balkan İttifakı arasındaki çatışmayı ifade eder. Bu savaşta cephede karşı karşıya gelen iki ana taraf vardır: Osmanlı İmparatorluğu ve Balkan İttifakı.
Balkan İttifakı, dört devletten oluşurdu ve bu devletler Osmanlı toprakları üzerinde ortak bir askeri operasyon yürüttüler:
Bu dört devlet, Osmanlı ordusunu Ege kıyılarından Trakya’ya, Makedonya’dan Arnavutluk’a kadar geniş bir cephede sıkıştırmayı başardı. Savaşın en kritik dönüm noktalarından biri, Bulgar ordusunun Edirne’yi (Adrianopolis) ele geçirmesi ve ardından Osmanlı’nın bu bölgedeki varlığının neredeyse tamamen sona ermesidir.
Savaşın doğrudan tarafı olmasalar da, jeopolitik dengeler nedeniyle bu süreçten doğrudan etkilenen ve diplomatik olarak masada bulunan diğer aktörleri de bilmek gerekir:
Birçok kaynakta sadece "Balkan Devletleri" ifadesi geçer, ancak Karadağ’ın rolü sıkça göz ardı edilir. Karadağ, coğrafi olarak küçük bir devlet olmasına rağmen, savaşın en başında, 8 Ekim 1912’de Osmanlı’ya savaş ilân eden ilk Balkan devleti olmuştur. Bu hamle, diğer Balkan devletlerine de zaman kazandırmış ve Osmanlı’nın savunma mevzilerinin henüz tam oturmamış olması nedeniyle stratejik bir avantaj sağlamıştır.
Savaşı sadece "Osmanlı vs. Balkanlar" olarak görmek yerine, Bulgaristan’ın Trakya ve Makedonya’daki ilerleyişi ile Yunanistan’ın Ege Adaları ve Yanya üzerindeki deniz ve kara hakimiyetini ayrı ayrı analiz etmen, savaşın neden bu kadar hızlı ve yıkıcı sonuçlandığını anlamanı kolaylaştırır. Osmanlı’nın yenilgisi; askeri teknoloji farkının ötesinde, iç isyanlar (özellikle Trablusgarp ve Libya kaynaklı asker kaybı) ve lojistik sorunlardan kaynaklanan bir sistemik çöküşün sonucudur.