Türk Edebiyatı’nda Klasisizm (Klasikizm) akımının temsilcilerini tartışırken, Avrupa’daki gibi kesin bir çerçeve çizmek teknik olarak biraz zorlayıcıdır. Çünkü Türk edebiyatında bu dönem, Batı’daki gibi saf bir "Klasisizm" dönemi yaşamamış; daha çok Tanzimat Dönemi ile iç içe geçmiş, Romantizme geçiş sürecini de kapsayan karmaşık bir yapıda ilerlemiştir. Ancak Fransız edebiyatındaki La Fontaine, Molière ve neoklasik şiir kurallarından doğrudan etkilenen şairler ve yazarlar şunlardır:
Klasisizmin Türk edebiyatına giriş kapısı sayılan ilk isim Şinasi'dir. Tercüman-ı Ahval gazetesinde yazdığı makalelerle ve özellikle Şairin Ahzi adlı şiiriyle Batı’daki klasik kuralları (örneğin şiirde uyak ve kafiye düzeni, ahlaki didaktizm) Türkçeye taşımaya çalışmıştır. Şinasi, şiirde "güzellik" kavramını Akıl ve Aşk ekseninde, klasik kurallar eşliğinde ele almıştır.
Namık Kemal, klasisizmin "aklın üstünlüğü" ve "toplumsal fayda" ilkelerini tiyatro eserlerinde yoğun şekilde kullanmıştır. Vatan yahut Silistre ve İntibah gibi eserlerinde, karakterlerin davranışlarını ahlaki ve mantıksal çerçeveye oturtmaya çalışmıştır. Tiyatroda üç birim kuralı (zaman, mekân ve olay birliği) Namık Kemal’in yapıtlarında sıkça görülür. Ayrıca şiirlerinde de klasik ölçü ve kafiye kurallarına sıkı sıkıya bağlı kalmıştır.
Daha çok çeviri ve eleştiriyle ön plana çıkan Ekrem, Fransa’daki klasik dönem yazarlarını Türk okuyucusuna tanıtan kişi olmuştur. Manzum Edebiyat-ı Osmaniyye adlı eserinde, şiirde uyum ve dengeye verdiği önemle klasik estetik anlayışa yaklaşmıştır.
Tevfik Fikret genellikle Parnasizm ve Semtizm ile anılsa da, erken dönem şiirlerinde (örneğin Tahkiye-i Hayat) klasik şiir kalıplarını, ölçüsünü ve konusunu korumuş, ancak içeriğinde bireyciliğe yönelmiştir. Bu nedenle onu saf bir klasikist olarak değil, klasisizmden romantizme ve modernizme geçişin köprüsü olarak okumak daha doğrudur.
Bu konuyu incelerken aklında tutman gereken en önemli nokta şudur: Türk Klasisizmi, Batı’daki gibi 100 yıl süren bağımsız bir dönem değildir.
Özetle; Şinasi ve Namık Kemal, Türk edebiyatında Klasisizmin en belirgin izlerini taşıyan isimlerdir. Ancak bu akım, kendi başına bir dönem olarak değil, Batı etkileriyle şekillenen Tanzimat edebiyatının erken ve orta dönem duyarlılığı olarak ele alınmalıdır.