1911-1913 yılları arasında yayımlanan Genç Kalemler dergisi etrafında toplanan bu beş şair, Türk edebiyatında "Hece" ölçüsüne ve halk diline dönüşü başlatarak Divan Edebiyatı'nın ağır, Arap-Fars kökenli yapısını kırmışlardır. Sanatın halka hitap etmesi gerektiğini savunan bu grup, şiirde milli bir kimlik arayışının öncüleridir.
Beş Hececiler'in üyeleri şunlardır:
Not: Bazı kaynaklarda Cahit Sıtkı yerine Celal Sahir Erozan veya Hamdullah Suphi Tanrıöver gibi isimler de geçebilir; ancak Yahya Kemal, Mehmet Emin, Mehmet Nahit, Mahmut Yesari ve Cahit Sıtkı (veya dönem arkadaşları) ana çekirdek olarak kabul edilir.
Bu hareket, sadece bir ölçü değişikliği değil, bir zihniyet devrimidir. Divan şairlerinin karmaşık mazmunlarını ve yabancı kelimelerini reddederek, sade, açık ve anlaşılır bir dil kullanmayı hedeflediler. Şiiri saraydan alıp halkın arasına indirdiler.
Okurken şunu mutlaka aklında tut: Yahya Kemal bu beşlinin en kalıcı ve en yetkin ismidir. Diğerlerini okurken, Yahya Kemal'in şiirsel derinliğiyle karşılaştırırsan, akımın sadece bir "halka dönüş" değil, aynı zamanda estetik bir arama süreci olduğunu daha net anlarsın.
Pratik bir ipucu ver: Eğer bu dönemi anlamlandırmak istiyorsan, Yahya Kemal'in "Havada Serbest" şiirini ve Mehmet Emin Yurdakul'un "Vatan Şarkısı"nı yan yana oku. İkisi arasındaki ton farkı, akımın hem şairane derinliğini hem de milli coşkusunu en iyi şekilde gösterir. Bu karşılaştırma, Türk edebiyatının modernleşme sürecindeki kırılmaları çözmende sana büyük avantaj sağlar.