Vikinglerin doğrudan, kesintisiz bir "torun" milleti yoktur; çünkü Vikingler tek bir ırk veya etnik grup değil, İskandinav coğrafyasından gelen, savaşçı ve kaşif kimliğine bürünmüş bir kültür hareketiydi. Bugün bu mirası en saf haliyle taşıyan topluluklar, tarihsel olarak Vikinglerin yaşadığı üç ana bölgeye karşılık gelir: Norveç, İsveç ve Danimarka.
Viking Çağı (yaklaşık 793-1066) sona erdiğinde, bu halklar yerinde kaldı ve bugünkü İskandinav ulus-devletlerinin temelini attı. Dolayısıyla, bugün Norveçli, İsveçli veya Danimarkalı birinin genetik ve kültürel kodlarında Viking geleneğinin izleri baskındır. Ancak bu, her İskandinavın doğrudan bir Viking soyundan geldiği anlamına gelmez; sosyo-ekonomik yapılar değiştikçe toplum da evrildi.
Konuyu derinlemesine inceleyecek olursan, genetik olarak Vikingler kuzey ve batı Avrupa'daki birçok modern popülasyonla karışmıştır. Özellikle İngiltere, İrlanda, Fransa (Normandiya) ve İtalya gibi bölgelerde Viking kökenli kan hatları hâlâ güçlüdür. Örneğin, günümüz İngiliz popülasyonunun kuzeydoğu kesimlerinde Viking DNA’sı oranı, güneye kıyasla belirgin şekilde yüksektir. Normanların (Danish ve Viking kökenli Fransa halkı) 1066'daki fethi, İngiliz aristokrasisini ve dilini derinden etkilemiştir.
Eğer bu soruyu genetik bir test veya soy ağacı perspektifinden soruyorsan, cevap şudur:
"Viking torunu" olmaktan ziyade, "İskandinav kökenli" olmak daha doğru bir ifadedir. Vikinglik bir kimlik, bir meslek grubu ve bir yaşam biçimiydi; bir etnisite değil. Bu nedenle, bugün bir Norveçli "ben bir Viking'in torunuyum" dediğinde, aslında atalarının o dönemin karakteristik özelliklerini (denizcilik, göçebe kültür, savaşçılık) taşıdığını vurgulamaktadır.
Kısacası, Vikinglerin en doğrudan varisleri bugünkü İskandinav ülkelerindeki halklardır. Ancak genetik bir perspektiften bakıldığında, Kuzey Avrupa'nın geniş bir coğrafyasında, özellikle İngiliz ve Fransız popülasyonlarında, Viking etkisi hâlâ ölçülebilir bir şekilde mevcuttur.