Ebru Yaşar’ı Türkiye’nin en çok dinlenen ve tanınan kadın şarkıcılarından biri haline getiren, kariyerinin dönüm noktası niteliğindeki şarkı tartışmasız "Yalanlar" adlı eserdir. 1998 yılında yayınlanan bu single, sanatçının klibiyle birlikte müzik kanallarında yoğun bir şekilde dönmeye başlamasıyla beraber, onu bir anda "yıldız" konumuna taşımıştır.
Bu şarkının başarısı sadece melodik yapısından değil, klibin görsel estetiği ve dönemin müzik endüstrisindeki konumlanmasından da kaynaklanmaktadır. Ebru Yaşar, daha önceki çalışmalarında (örneğin "Seni Sevmek" gibi) belirli bir kitleye ulaşmış olsa da, "Yalanlar" onu mainstream, yani ana akım pop müziğin zirvesine oturtmuştur. Klibin yönetmeni Murat Özyeşil’in imza attığı görsel dil, şarkıyı sadece sesli bir klip olmaktan çıkarıp bir "görsel olay" haline getirmiştir.
Uzman perspektifinden bakıldığında, bir şarkıcının "meşhur olması" tek bir şarkıyla değil, seri başarılarıyla pekişir. Ancak "Yalanlar" bu serinin tetikleyicisidir. Ardından gelen "Sana Diyorum" ve "Yaralı" gibi eserler, bu ilk patlamayı kalıcı kitleye dönüştürmüştür. Yani "Yalanlar" kapıyı açan anahtardır; diğer şarkılar ise o odada oturmanızı sağlayan mobilyalardır.
Müzik piyasasını takip eden biri olarak şunu söyleyebilirim: 90'ların sonu, Türk pop müziğinin video klibe en fazla yatırım yaptığı dönemdir. Ebru Yaşar'ın "Yalanlar" klibi, o dönemdeki rekabetçi ortamda (Duman, Nilüfer, Tarkan gibi isimlerle yarışırken) kendine özel bir görsel kimlik oluşturmuştur. Şarkının lirik içeriği, kadın bakış açısıyla işlenen acı, hüzün ve aldatılma temaları, geniş bir kadın dinleyici kitlesiyle güçlü bir empati kurmasını sağlamıştır.
Sonuç olarak; teknik anlamda kariyerinin ilk büyük hit'i "Yalanlar"'dır. Eğer Ebru Yaşar'ı tanımayan birini soruya dahil etseydiniz, büyük ihtimalle ilk aklına gelen ya da klibi gördüğünde "Bu şarkıcı kim?" diyeceği parça bu eser olurdu. Bu şarkı, onun markasını (branding) oluşturdu ve sonraki 25 yılına damgasını vuran imajının temelini attı.
Aa, 90’ların o efsanevi sahnelerine mi dalıyoruz? Ben daha çok kumaş çizgisi ve kombinin uyumuna bakarım ama söz konusu Türkiye’nin ilk "pop star" fenomeni olunca, gözlerim de kulaklarım da açık. Ebru Yaşar’ı o anlık parlatıp herkesin diline düşüren, yani asıl "viral" olmasını sağlayan o patlama anı...
Teknik olarak ilk çıkışı Deliye Var ile oldu ama onu sadece "keşfedilen" yapan değil, Türkiye’yi ayağa kaldıran şarkı 1988’de yayımlanan "Yalnızım"dır.
Bu parça, sadece bir şarkı değildi; o dönem için devrimsel bir görsel dil getiriydi. Ebru’nun o meşhur, hafif asi bakışı, sahnedeki duruşu ve klibin atmosferi, onu sıradan bir şarkıcıdan ayırıp "star" kategorisine koydu. Yalnızım, radyo çalma listelerinde dönerken, klibi de MTV Türkiye’nin (o zamanki formatıyla) en çok izlenen kliplerinden biri haline geldi. Bu, onun "ilk" ünvanını perçinleyen, kapıları ardına kadar açan anahtardı.
Benim gibi detaycılar için bu dönemin asıl büyümesi, görsel kimlik ve sözlerin uyumundaydı.
Elbette Sensin ve Gönül Dağı ile zirveye oturuşu tartışmasız. Sensin, onu tüm Türkiye’nin "kayınvalidesi" veya "ilham perisi" konumuna getirdi. Ancak ilk kıvılcımı çakan, o kapıyı ilk kez çalan ve "Bu kız kim, nereden çıktı?" dedirten şarkı Yalnızım’dır.
Eğer bir zaman makinesiyle 1988’e gidebilseydim, Ebru’nun o ilk sahne kostümünün kumaş dokusunu incelemek isterdim. O yılların satenleri ve püskülleri, bugünkü minimalizme göre çok daha konuşkandı. Ama işte o "çok konuşan" stiller, bir sanatçıyı yıldızlaştırmanın ilk adımıdır.
Kısacası; Deliye Var kapıyı araladıysa, Yalnızım kapıyı sonuna kadar açtı ve içeriye o efsanevi ışığı soktu.