Kırılma dağları, ya da jeolojik adıyla fay blok dağları, yerkabuğunun geniş alanlarda gerilme kuvvetleri (ekstansiyonel tektonik) etkisiyle kırılarak, bloklar halinde yükselmesi ve alçalması sonucu oluşan dağ sistemleridir. Bunu, esneyen bir kumaşın yırtılıp bazı parçalarının yukarı kalkması, bazılarının ise aşağı çökmesi gibi düşünebilirsin.
Bu dağların oluşumunda kilit rol oynayan mekanizma, kabuğun çekme kuvvetlerine maruz kalmasıdır. Yerkabuğu gerilirken, belirli bölgelerde zayıflık hatları boyunca normal faylar oluşur. Normal faylar, fay düzleminin üstündeki bloğun (asma tavan) altındaki bloğa (taban tavan) göre aşağı doğru hareket etmesiyle karakterizedir.
Bu gerilme sonucunda kabukta iki ana yapı meydana gelir:
Bu oluşum tarzı, genellikle rift bölgeleri veya kabuğun inceldiği, genişlediği alanlarla ilişkilidir.
Kırılma dağlarını diğer dağ türlerinden ayıran bazı önemli özellikler var:
Arazi çalışmalarımda ve jeolojik haritaları incelerken gördüğüm en kritik noktalardan biri, kırılma dağlarının bulunduğu bölgelerin sismik aktivite açısından oldukça aktif olmasıdır. Çünkü fay hatları boyunca sürekli hareketlilik devam eder. Türkiye'de Ege Bölgesi'ndeki Büyük Menderes, Küçük Menderes ve Gediz grabenleri ile onları sınırlayan horst görünümlü dağlar (örneğin Bozdağlar, Aydın Dağları), bu tür tektonik oluşumlara güzel birer örnektir. Bu bölgelerde depremlerin sıklığı ve jeotermal kaynakların yaygınlığı, aktif bir gerilme tektoniğinin devam ettiğinin somut kanıtlarıdır.
Özetle, kırılma dağları, yerkabuğunun gerilip yırtılmasıyla, büyük blokların yükselmesi sonucu oluşan, kendine has morfolojisi ve aktif tektoniğiyle dikkat çeken dağ sistemleridir.