Oğuz Atay’ın Deneysel Roman adlı eseri, yayıncılık tarihi ve okuyucu deneyimi açısından oldukça kritik bir noktaya sahip olan, tek ciltlik bir yapıttır. Ancak bu basit görünen sorunun arkasında, Türk edebiyat tarihinin en önemli "yok sayılmış" ya da "gizli" metinlerinden birinin yayın macerası yatmaktadır. Eser, ilk kez 1975 yılında İletişim Yayınları tarafından tek bir kitap olarak yayımlanmıştır. Yani raflarda göreceğin fiziksel nesne 1 cilttir.
Burada püf noktası, eserin içeriğindeki meta-roman yapısıdır. Oğuz Atay, bu kısa hacimli kitapta aslında roman yazma eyleminin kendisini, kurgusal bir karakterin (İsmail Tığ) perspektifinden anlatır. Bu durum, okuyucuda "Bu aslında daha büyük bir eserin parçası mı?" algısını yaratabilir. Özellikle Tutunamayanlar ile karşılaştırıldığında, Deneysel Roman’ın görece küçük hacmi bazen eksik kalma hissi verebilir. Oysa durum öyle değildir; eser, amacına tam olarak ulaşan, kendi içinde kapalı ve bütünlüklü tek bir cilttir.
Kitap koleksiyoncuları veya derinlemesine araştırma yapanlar için baskı detayları önem taşır:
Eseri okurken sadece sayfa sayısına odaklanma. Deneysel Roman, 112-130 sayfa civarında değişen, hızlı okunan ama zihinsel olarak yorucu bir metindir. Tek cilt olmasının avantajı, eserin o keskin, hiciv dolu ve parodistik tonunu kesintiye uğratmadan, bir oturuşta kavrayabilmenidir.
Birçok okuyucu, Tutunamayanlar’ın devasa hacminden bıkıp bu esere yöneldiğinde, tek cilt olmasının aslında bir "hafiflik" değil, bir yoğunluk olduğunu fark eder. Oğuz Atay, bu tek cildin içine, Türk edebiyatının kurallarını, yayıncılık sistemini ve yazar-çıkar ilişkilerini sığdırmayı başarmıştır. Dolayısıyla eline aldığın kitap, tamamıdır; eksik bir cilt aramaya gerek yoktur. Bu tek cildin arkasındaki yapısal zekâ, onu Türk edebiyatının en kıvrak metinlerinden biri yapar.