Evet, kabul oldu. Ancak bu sorunun cevabı, çoğu kişinin sandığı gibi “anında ve görünür bir mucize” şeklinde değil; bazen sükunet, bazen de beklenmedik bir kapı açılması şeklinde geldi. Yılların getirdiği tecrübeye göre, duanın kabulü konusunda en büyük yanılgı, sonucun nasıl geleceğini bizlerin belirlemeye çalışmamız. Sen sadece niyetinle ve samimiyetinle o kapıyı çalıyorsun; nasıl, ne zaman ve hangi yol üzerinden geleceğini ise O bilir.
Genellikle dua etmeye başladığımızda, zihnimizde bir senaryo çizeriz: “İşte şu sorun şu an bitecek, şu iş şu şekilde hallolacak.” Oysa çoğu zaman duanın kabulü, senin istediğin formatta değil, senin için en hayırlı formatta gelir. Bir keresinde iş stresi altında gece boyu dua etmiştim. Sabah uyandığımda beklediğim telefon gelmedi, ancak o gün içindeki bir tartışma ortamında içimde bir huzur hissettim ve o gerginliği aşabildim. İlk bakışta “kabul olmadı” gibi görünse de, o içsel denge ve sabır, asıl büyük nimetti. Aylar sonra baktığımda, o gerginliğin bana yarattığı potansiyel zararın, o anlık huzurla önlendiğini fark ettim.
Duanın kabul edilmediğini düşünmen, genellikle sonucu yanlış yorumlamandan kaynaklanır. Şu üç maddeyi göz önünde bulundur:
Bir sonraki duanda, istediğin sonucu değil, sonucun sana ne getireceğini düşün. “Bana bu işi ver, çünkü bana huzur getirecektir” yerine, “Bana bu süreçte sabır ve şükür ver” şeklinde niyetini genişlet. Bu yaklaşım, bekleme sürecindeki kaygını azaltır ve senin için en hayırlı olanın gerçekleşmesini kolaylaştırır. Unutma, dua bir talep değil, bağlantıdır. O bağlantı kurulduğunda, cevap zaten yola çıkmış demektir; sen sadece sabırla o cevabın sana ulaşmasını izlemelisin.